مصرع نخست · شماره 7خلق رومش نماز بردندیشاعراوحدیاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.4پر ز سنگ و ز آلت کشتی#5در لنگر نهاده باز فراخ#6کرده ریش دراز را به دو شاخ#7خلق رومش نماز بردندیانتخابشده8بچه خود بدو سپردندی#9نان صاحب ز کار رندان بود#10گوشه بیکارشان چو زندان بود#دربارهٔ این سطرسطر شماره 7 از «حکایت» است.سطر پیشینکرده ریش دراز را به دو شاخ→سطر بعدیبچه خود بدو سپردندی←