آنکه عیب تو گفت یار تو اوست

وز فزونیش دشمنی خیزد

دل به جانان مده، که جان ببرد

شهوتت مغز استخوان ببرد

وانکه پوشیده داشت مار تو اوست

دوستی از درم خریده مجوی

پرده داری ز پس دریده مجوی