به زر و می که تیره باشد و تنگ

رخ زنگی مبین، ببین دل او

در جهان هر کسی و حاصل او

دل زنگی که او ندارد رنگ

به سپید و سیاه غره مباش

روشنش دار روی و می بین فاش

تا چنین زنده ای تو در خوابی