به سپید و سیاه غره مباش

در جهان هر کسی و حاصل او

دل زنگی که او ندارد رنگ

به زر و می که تیره باشد و تنگ

روشنش دار روی و می بین فاش

تا چنین زنده ای تو در خوابی

چون بمیری تمام دریابی