چون بمیری تمام دریابی

به سپید و سیاه غره مباش

روشنش دار روی و می بین فاش

تا چنین زنده ای تو در خوابی

هر که پیش از اجل تواند مرد

به چنین راز ره تواند برد

هر چه را نیست بر خرد بنیاد