پر شکم شد، خر و رباب یکیست

بهر خوردن چراست غم خوردن؟

عود و چنک و چغان که پر سازند

از درون تهی خوش آوازند

تیره گردید، خاک و آب یکیست

عیب« صوت الحمیر» میدانی

بر سر سفره خر چه میرانی؟