شکمت پر شود، بخار کند

تیره گردید، خاک و آب یکیست

عیب« صوت الحمیر» میدانی

بر سر سفره خر چه میرانی؟

بر دماغ و دیو اندر آید از در تو

نحل را چون لطیف بود خورش

گشت نخلی که شهد بود برش