بر دماغ و دیو اندر آید از در تو

عیب« صوت الحمیر» میدانی

بر سر سفره خر چه میرانی؟

شکمت پر شود، بخار کند

نحل را چون لطیف بود خورش

گشت نخلی که شهد بود برش

خون حیوان مخور که گنده شوی