ما به گم کردن نشان قدم

ما بدانسته روز و شب خاموش

اینکه داری تو ما گذاشته ایم

زآنچه داری تو شرم داشته ایم

تو به نقاشی رواق و حرم

گر چه چون ما تو پیر میگردی

همچنان گرد میر میگردی