خویشتن را به زندگی در گور

قطره کز حق نزول داند کرد

صدف دل قبول داند کرد

مکن، ای مرده دل، به زجر و به زور

تا دل و حق دل ندانی تو

حکمت این سجل نخوانی تو

نظر دل چو بر کمال بود