تحفه های عطا در اندازد

در نهایت رسد بدایت او

پر شود عالم از هدایت او

شقه های غطا براندازد

بلکه خود هر دو سر شوند یکی

بنماند دگر غبار شکی

چون دویی دور شد ز دیده و گوش