بنماند دگر غبار شکی

شقه های غطا براندازد

تحفه های عطا در اندازد

بلکه خود هر دو سر شوند یکی

چون دویی دور شد ز دیده و گوش

نیست ببیننده بهتر از خاموش

مرد را جمله دل چو دیده شود