کای پسر، وقت میرود، دریاب

ببرندش به دعوتی دو سه گرم

تا در افتد زنان خلق به شرم

پس به رمزش درآورند از خواب

گر مریدی کجاست سفره آش؟

ور نداری درین میانه مباش

دردمند از دم عزیمت خوان