مشک شد خون خورده آهسته

تو که حلوا خوری و بریانی

خلق را در سخن نگریانی

ما که خون خورده ایم پیوسته

اوحدی شست سال سختی دید

تا شبی روی نیک بختی دید

سر گفتار ما مجازی نیست