بدعای تو سر فراخته ام

من درین سالها که بی توشه

کرده بودم زاین و آن گوشه

ارغنون غمت نواخته ام

خانه پرور ز سایه گوید و نور

عاشقانرا چه غیبت و چه حضور؟

مردم این جهان و مرد تویی