مردم این جهان و مرد تویی

بدعای تو سر فراخته ام

خانه پرور ز سایه گوید و نور

عاشقانرا چه غیبت و چه حضور؟

نوش داروی اهل درد تویی

آن مبین کم سریست یا پاییست؟

بشنو کین سخن هم از جاییست