در گوش من مجال نماندست پند را

آن نقش بین که فتنه کند نقش بند را

و آن لعل لب که نرخ شکستت قند را

پندم مده که تا بشنیدم حدیث دوست

چون از کمند عشق امید خلاص نیست

رغبت بود بکشته شدن پای بند را

آنرا که زور پنجه زور آوری نماند