جای آن هست که بر چشم نشانند او را

آنکه بر هر طرفی منتظرانند او را

ننگرد هیچ که خلقی نگرانند او را

سرو را بر سر سرچشمه اگر جای بود

حیف باشد که چنان روی ببیند هرکس

زانک کوته نظران قدر ندانند او را

هست مقصود دلم زان لب شیرین شکری