ور سری داری سر از مستان بیخود برمتاب

هر دمی روی از من مسکین بتابی از چه روی

هر زمان از درگه خویشم برانی از چه باب

گر دلی داری دل از رندان بیدل برمگیر

از تو خواجو غایبست اما تو با او در حضور

عالمی در حسرت آبی و عالم غرق آب