از دهانت بوسه ئی جستم زکوه حسن را

پیش جیحون سرشکم میرود آب فرات

بنده ام تا زنده ام گر میکشی ور میکشی

زخم پیکان تو مرهم باشد و بندت نجات

گفت خاموش ای گدا برهیچ کی باشد زکوه

با خیالت دوش می گفتم که مردم از غمت

گفت خواجو گوئیا نشنیده ئی من عاش مات