چون صبا شرح گلستان جمالت می داد

چشم دریا دل من لل لالا می ریخت

قدح از لعل تو هر لحظه حدیثی می راند

وز لب روح فزا راح مصفا می ریخت

از هوا دامن گل برسرصحرا می ریخت

اشک از آنروی ز ما رفت و کناری بگرفت

کاب او دمبدم از رهگذر ما می ریخت