اشک از آنروی ز ما رفت و کناری بگرفت

وز لب روح فزا راح مصفا می ریخت

چون صبا شرح گلستان جمالت می داد

از هوا دامن گل برسرصحرا می ریخت

کاب او دمبدم از رهگذر ما می ریخت

موج خون دل فرهاد چو می زد بر کوه

ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت