موج خون دل فرهاد چو می زد بر کوه

از هوا دامن گل برسرصحرا می ریخت

اشک از آنروی ز ما رفت و کناری بگرفت

کاب او دمبدم از رهگذر ما می ریخت

ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت

عجب ار مملکت مصر نمی رفت برود

زان همه سیل که از چشم زلیخا می ریخت