ای بسا لعل که در دامن خارا می ریخت

اشک از آنروی ز ما رفت و کناری بگرفت

کاب او دمبدم از رهگذر ما می ریخت

موج خون دل فرهاد چو می زد بر کوه

عجب ار مملکت مصر نمی رفت برود

زان همه سیل که از چشم زلیخا می ریخت

مردم دیده خواجو چو قدح می پیمود