چون جهان را برخ آرام جان می آمدی

هر زمان مرغی بطرف گلستان می آمدت

در چمن هر دم که چون عرعر خرامان می شدی

خنده بر بالای سرو بوستان می آمدت

از جهان جان ندا جان و جهان می آمدت

در تکلم لعل شیرینت چو می شد در فشان

چشمه های آب حیوان از دهان می آمدت