از جهان جان ندا جان و جهان می آمدت

در چمن هر دم که چون عرعر خرامان می شدی

خنده بر بالای سرو بوستان می آمدت

چون جهان را برخ آرام جان می آمدی

در تکلم لعل شیرینت چو می شد در فشان

چشمه های آب حیوان از دهان می آمدت

چون میان بوستان از دوستان رفتی سخن