که بیک موی تو کار دو جهان گردد راست

قطره ئی بخش ز دریای شفاعت ما را

کاب سرچشمه مهرت سخن دلکش ماست

در تو بستیم بیک موی دل از هر دو جهان

مکن از خاک درخویش جدا خواجو را

که بود خاک ره آنکس که ز کوی تو جداست