مکن از خاک درخویش جدا خواجو را

کاب سرچشمه مهرت سخن دلکش ماست

در تو بستیم بیک موی دل از هر دو جهان

که بیک موی تو کار دو جهان گردد راست

که بود خاک ره آنکس که ز کوی تو جداست