سپیده چو از کوه سر برکشید

سپه برگرفتند یکسر ز جای

به کردار آتش همی راندند

جهان آفرین را بسی خواندند

شب آن چادر شعر در سرکشید

چو خورشید تابان نهان کرد روی

همی رفت خون در پس پشت اوی