همی رفت خون در پس پشت اوی

سپیده چو از کوه سر برکشید

شب آن چادر شعر در سرکشید

چو خورشید تابان نهان کرد روی

به منزل رسید آن سپاه گران

همه گرزداران و نیزه وران

بهاری یکی خوش منش روز بود