رسم باشد که بانگشت نمایند هلال

روی بنمای که چندین دل خلقت ز قفاست

با تو یکتاست هنوز این دل شوریده من

چون سر زلف کژت قامتم ار زانک دوتاست

ابرویت چون مه نوزان سبب انگشت نماست

نرگس جادوی مست تو بهنگام صبوح

فتنه ئی بود که از خواب صبوحی برخاست