روی بنمای که چندین دل خلقت ز قفاست

بخطا مشک ختن لاف زد از خوش بوئی

با سر زلف تو پیداست که اصلش ز ختاست

زیر هر موی چو زنجیر تو دیوانه دلیست

با تو یکتاست هنوز این دل شوریده من

چون سر زلف کژت قامتم ار زانک دوتاست

رسم باشد که بانگشت نمایند هلال