درد ار چنانک یار فرستد دوای ماست

گر می کشی رهینم وگر می کشی رهی

هر ناسزا که آن ز تو آید سزای ماست

زهر ار چنانکه دوست دهد نوش دارو است

گفتم که ره برد به سرا پرده تو گفت

خواجو که محرم حرم کبریای ماست