گفتم که ره برد به سرا پرده تو گفت

هر ناسزا که آن ز تو آید سزای ماست

زهر ار چنانکه دوست دهد نوش دارو است

درد ار چنانک یار فرستد دوای ماست

خواجو که محرم حرم کبریای ماست