گر توان حور پریچهره جدائی خواجو

حاجت از دوست بجز دوست نمی شاید خواست

آنک نقش رخ خورشید عذاران می بست

چون نظر کرد رخ مهوش خود می آراست

تو مپندار که او یک سر موی از تو جداست