آخر نه شهر جمله پر از قند و پسته است

هر چند نیست با کمرت هیچ در میان

خود را به زر نگر که چنان بر تو بسته است

با من مکن به پسته شیرین مضایقت

دانی که برعذار تو خال سیاه چیست

زاغی که بر کناره باغی نشسته است

من چون ز دام عشق رهائی طلب کنم