خواجو چنین که اشک تو بینم ز تاب مهر

کانکس که خسته است بتیغ تو رسته است

گفتم که چشم مست تو خونم بریخت گفت

یک لحظه تن بزن که بخسبد که خسته است

گوئی مگر که رشته پروین گسسته است