بیوفائی چون جهان دل بر تو نتوانم نهاد

چاره کارم بساز اکنون که کار افتاده است

هر زمان از اشک میگون ساغرم پر می شود

خون دل نوشم تو پنداری مگر کان باده است

ای خوشا آنکس که او دل بر جهان ننهاده است

حیرت اندر خامه نقاش بیچونست کو

راستی در نقش رویت داد خوبی داده است