راستی در نقش رویت داد خوبی داده است

بیوفائی چون جهان دل بر تو نتوانم نهاد

ای خوشا آنکس که او دل بر جهان ننهاده است

حیرت اندر خامه نقاش بیچونست کو

از سرشکت آب رویم پیش هر کس زان سبب

بر دو چشمش جای می سازم که مردم زاده است

دست کوته کن چو خواجو از جهان آزاده وار