دست کوته کن چو خواجو از جهان آزاده وار

راستی در نقش رویت داد خوبی داده است

از سرشکت آب رویم پیش هر کس زان سبب

بر دو چشمش جای می سازم که مردم زاده است

سرو تا کوتاه دستی پیشه کرد آزاده است