از سرشکت آب رویم پیش هر کس زان سبب

ای خوشا آنکس که او دل بر جهان ننهاده است

حیرت اندر خامه نقاش بیچونست کو

راستی در نقش رویت داد خوبی داده است

بر دو چشمش جای می سازم که مردم زاده است

دست کوته کن چو خواجو از جهان آزاده وار

سرو تا کوتاه دستی پیشه کرد آزاده است