گوئیا بیهوش دارو در شراب انداختست

مردم چشم ار ز چشم من بیفتد دور نیست

چون بخونریزی سپر بر روی آب انداختست

ساقی مستان که هوش می پرستان می برد

در رهش خواجو به آب دیده و خون جگر

دل چو دریا کرده و خر در خلاب انداختست