در رهش خواجو به آب دیده و خون جگر

چون بخونریزی سپر بر روی آب انداختست

ساقی مستان که هوش می پرستان می برد

گوئیا بیهوش دارو در شراب انداختست

دل چو دریا کرده و خر در خلاب انداختست