زلف را بفشان که صد چین در شکنج موی تست

ذره ئی گفتم ز مهرت سایه از من برمگیر

کافتاب خاوری در سایه گیسوی تست

نافه خشک ختن گر زانکه می خیزد ز چین

هر زمان نعلم در آتش می نهد زلفت ولیک

جان ما خود در بلای غمزه جادوی تست

از پریشانی چو مویت در قفا افتاده ام