نیکبخت آن زلف هندویت که هم زانوی تست

هر زمان نعلم در آتش می نهد زلفت ولیک

جان ما خود در بلای غمزه جادوی تست

از پریشانی چو مویت در قفا افتاده ام

با تو چیزی در میان دارد مگر بند قبا

زان سبب پیوسته او را تکیه بر پهلوی تست

نکهت انفاس خلدست این نسیم مشگ بیز