عمری و بافسوس ز دستت نتوان داد

مشاطه سر زلف پریشان تو بشکست

دارم ز میان تو تمنای کناری

خود را چو کمر گر چه به زر بر تو توان بست

عمر ار چه به افسوس برون می رود از دست

از دیده بیفتاده سرشکم که بشوخی

بر گوشه چشم آمد و برجای تو بنشست