عمر ار چه به افسوس برون می رود از دست

دارم ز میان تو تمنای کناری

خود را چو کمر گر چه به زر بر تو توان بست

عمری و بافسوس ز دستت نتوان داد

از دیده بیفتاده سرشکم که بشوخی

بر گوشه چشم آمد و برجای تو بنشست

تا حاجب ابروت چه در گوش تو گوید