تا حاجب ابروت چه در گوش تو گوید

عمر ار چه به افسوس برون می رود از دست

از دیده بیفتاده سرشکم که بشوخی

بر گوشه چشم آمد و برجای تو بنشست

کارد همه سر سوی بنا گوش تو پیوست

ای دانه مشکین تو دام دل عشاق

از دام سر زلف تو آسان نتوان جست