زلف شبرنگ بهم بر زده یعنی شب تارست

رشته ئی برقمر انداخته کاین مار سیاهست

نقطه ئی برشکر افکنده که این مهره مارست

مشک بر برگ سمن بیخته یعنی شب قدرست

لل از پسته خود ریخته کاین چیست حدیثست

لاله در مشک نهان کرده که این چیست عذارست

نرگسش خفته و آوازه در افکنده که مستست