تنم از مهر رخت موئی و از موئی کم

ای لبت باده فروش و دل من باده پرست

جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست

صد گره در خم هر مویت و هر موئی شست

هر که چون ماه نو انگشت نما شد در شهر

همچو ابروی تو در باده پرستان پیوست